#

Στὸ χυδαίο αὐτό καρναβάλι,ἐφόρεσα ἀληθινή πορφύρα,στέμμα ἀπὸ καθαρό,ἀτόφιο χρυσάφι,ὓψωσα ἓνα σκῆπτρο πάνω ἀπό τὰ πλήθη,κι ἐπήγαινα ἀκολουθώντας τὴν ἐσωτερική μου φωνή.Ἒχανα τὴ συνείδηση τοῦ περιβάλλοντος,ἀλλά ἐπήγαινα,σὰν ὑπνοβάτης,ἀκολουθώντας τὴν ἐσωτερική μου φωνή.Οἱ παλιάτσοι ἒτρεχαν μπροστά μου ἢ ἐχόρευαν γύρω δαιμονισμένα Ἐφώναζαν,ἐχτυποῦσαν.Ἀλλά ἐγώ ἐπήγαινα βλέποντας τὰ σύννεφα καὶ ἀκολουθώντας τὴν ἐσωτερική μου φωνή.Δυσκολώτατα ἐπροχωροῦσα.Μὲ τοὺς ἀγκῶνες ἂνοιγα τόπο,ἀφήνοντας πίσω μου ράκη.Ἀποσταμένος,ματωμένος,στάθηκα κάπου.Στὸν ἣλιο ἒσπαζαν οἱ καγχασμοί τῶν ἂλλων.Κι ἢμουν γυμνός.Γέρνοντας βαθιά,σὰν τσακισμένο δέντρο,ἂκουσα γιὰ τελευταία φορά τὴν

εσωτερική μου φωνή.

Κ.Γ.ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

#

Πάνω ἀπ τὴν ἂσπρη λιμνούλα

ἒφυγαν τ’ἀγριοπούλια.

ἒνας παγωμένος ἂνεμος ἀπ’τ’ ἀστἐρια μας φυσᾶ τὸ βράδυ.

Το σπασμένο μέτωπο τῆς νύχτας

Σκύβει πάνω ἀπ’ τὰ μνήματἀ μας.

Σ’ ἀσημένια βάρκα αἰωρούμαστε κάτω ἀπό βελανιδιές.

Ὁλοένα ἀντηχοῦν οἱ ἂσπροι τοῖχοι τῆς πόλης.

Κάτω ἀπό τὰ τόξα ἀγκαθιῶν

Σκαρφαλώνουμε,ὦ ἀδερφέ,τυφλοί ὡροδεῖκτες πρός τὰ

   μεσάνυχτα. 

GEORG TRAKL

#

Εγώ είμαι ο βασιλιάς Ανήλιαγος.

Εξόρισα τον ήλιο απ’το βασίλειό μου,

για να φωτίζει τους ανθρώπους μονάχα η δική σου ομορφιά.

Εξόρισα τ’αστέρια μακριά

και κράτησα μονάχα τα μάτια σου,δέσποινα των γκρεμών,

οδηγούς στ’αλλόκοτο βύθισμά μου

ΤΑΣΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ