#

 

#

 

Υπάρχει τίποτα εκεί πάνω;Τον ρώτησα κάποια στιγμή.

"Όχι βεβαίως τίποτα.Υπαρχει καθαρός ουρανός.Παροτι υπάρχει και η θεωρία ότι είμεθα δισεκατομμύρια μόρια,τα οποία με την αποσύνθεση του σώματος βγαίνουν από τον τάφο και φεύγουν και αυτά όλα πάνε ψηλά".

Δεν χάνεται ο άνθρωπος δηλαδή.

"Ναι! Εγώ βλέπω τη γεύση τών προγόνων μου στο κρητικό λάδι ή στα πορτοκάλια Κρήτης.Υπαρχει μια σύναξη λοιπόν μορίων.Πιστευω , λοιπόν, εις την μοριακή ας την πούμε αθανασία.Ο παράδεισος  των ανθρώπων και η κόλαση των ανθρώπων είναι όσο ζούνε.Μετα δεν υπάρχει απολύτως τίποτα, είμεθα χώμα.Ερχομεθα  από το τίποτα, πηγαίνουμε στο τίποτα.Κανουμε μια καμπύλη.Αυτη η καμπύλη, όμως, μπροστά στον ήλιο,στα χρώματα-τα χρώματα!-αρωματα ,στον έρωτα, όλα αυτά,είναι πανέμορφα, είναι μια δωρεά αυτό.Να την χαρείς, αλλά να ξέρεις ότι έφυγες  από εκεί,θα πας εκεί.Δεν σου χρωστάει κανείς τίποτα.Απ'το τίποτα ήρθες, στο τίποτα θα πας.Αλλα αυτό έχει μεγάλη σημασία: Εδώ μπορεί να γίνεις αθάνατος."

Μίκης Θεοδωράκης

Πηγή:Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2021.

#

 

#

 

#

Ἂντικρύ μας ὁ Λόγος τοῦ Χριστοῦ ζεῖ,καί δέν ἒχει ἀνάγκες τῶν ἀποδεικτικῶν θεωρειῶν κανενός 

 

 

 

Ὑπάρχει γιά ὃλους 

 

 

 

 

 Ν.Γ.Πεντζίκης

#

Φεῦ τῶ βλέποντι τά φεύγοντα τοῦ βίου ὠς κρατούμενα καί τερπομένω τούτοις!

ΣΥΜΕΩΝ ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ,ΎΜΝΟΙ Ι'

#

Δὲν ἐκτιμάω καθόλου τὸν ἑαυτό μου κι ἒχω μία προσωπικότητα ἀσπόνδυλη,σὰν ρευστὴ μᾶζα,τρεμουλιαστὴ καὶ διαρρέουσα.Μὲ χαρακτηρίζει κυρίως ἡ ἐπιπολαιότητα:στὸ παραμικρό,τυχαῖο αἲσθημα χάνω τὸν λόγο μου κι ὑποδουλώνομαι-ἡ κρίση μου εἶναι ὑποτυπώδης,σπάνια τὴν χρησιμοποιῶ.Ἒχω πολλήν ἀντίφαση.Δὲν μοῦ εἶναι εὐχάριστο νὰ θυμᾶμαι τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς μου,ποὺ εἶναι γεμάτη ἀψυχολόγητες άλλαγές τοῦ ἑαυτοῦ μου ἀπέναντι στὰ ἲδια τὰ πράγματα.Δὲν ἒχω τίποτα γιὰ νὰ ὑπερηφανεύμαι,καμμίαν ἀξιόλογη ἐνέργεια,δὲν μοῦ ἒτυχε τίποτα ποὺ νὰ μὲ τραντάξει,νὰ μοῦ δώσει τὴν αἲσθηση μιᾶς σφριγηλῆς πραγματικότητας,νὰ μὲ γεμίσει εὐτυχισμένη ἒξαψη.Ἒχω μοναχὰ τὶς τεράστιες ὧρες τῆς πλαδαρῆς ἀνίας,τὸν σταματημένο χρόνο σὰν ἀπὸ νεῦμα κάποιου κακοῦ ἂριελ.Στὴν ἀρχὴ ποθοῦσα μιὰ πλήρωση ἀπό ὁποιαδήποτε ἐντύπωση,ἀκόμη κι ἀπό ἒναν κρότο ἢ μιὰ ξαφνικὴ θύελλα,ὒστερα βαρέθηκα καὶ βούλιαξα στὴν ἀπάθεια.Μοιάζει μὲ τὴν σιωπὴ ἑνός πανάρχαιου κούρου στημένου άπέραντι στὸν χρόνο μὲ τὴν ἂχαρη μετωπικότητά του καὶ τὰ μαρμαρωμένα ἀνδρικά του μόρια,μὲ ἓλος σὲ ξερὴ κι ἀπέραντη ἒρημο. ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ