#

Μύρμηκα σεαυτόν νόμιζε 

καί σκώληκα εν πάση αισθήσει,

όπως γένη θεόπλαστος άνθρωπος.

Ει μή γαρ εκείνο πρώτον,ουκ αν τούτο επακολουθήση.

ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΓΝΩΣΤΟΣ

#

"Δέομαι από βάθους καρδίας...

Δέομαι για τον εαυτό μου να μη γίνω σαύρα,κεφαλόποδο,πολύποδας,

οστρακοφόρο,

να μη γυρίσω στην προιστορία..."

ΛΟΙΜΟΣ,ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΑΓΚΙΑΣ

#

Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής,

όταν ακούσεις ανθρώπους

Κ.ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΥΡΕΣ,1927

#

Μπορεί η γη να πλέει,

δεν το ξέρω.

Μπορεί τα άστρα να'ναι χάρτινα αποκόμματα από γιγάντιο ψαλίδι,

δεν ξέρω.

Μπορεί η σελήνη να'ναι δάκρυ παγωμένο,

δεν ξέρω.

Μπορεί ο Θεός να είναι απλά μία βαθιά φωνή που την

ακούνε οι κουφοί,

δεν ξέρω.

Ίσως εγώ να είμαι κανείς.

Είναι αλήθεια,έχω σώμα και δεν μπορώ να του ξεφύγω.

Θα'θελα να πετάξω έξω από το κεφάλι μου,

όμως αυτό αποκλείεται.

Είναι γραμμένο

να είμαι εγκλωβισμένη εδώ,σε τούτη την ανθρώπινη μορφή.

Κι αφού έτσι έχουν τα πράγματα

θα ήθελα στο πρόβλημά μου την προσοχή σας να επιστήσω.

Υπάρχει μέσα μου ένα ζώο

που γρήγορα γραπώνει τήν καρδιά μου:ένα τεράστιο

καβούρι.

Στη Βοστόνη οι γιατροί σηκώσανε ψηλά τα χέρια.

Δοκίμασαν νυστέρια και βελόνες,

δηλητηριώδη αέρια και άλλα τέτοια,

μα το καβούρι παραμένει.

Είναι μεγάλο βάρος.

Προσπαθώ να το ξεχάσω,να κοιτάξω τη δουλειά μου,

να μαγειρεύω μπρόκολο,βιβλία ν'ανοιγοκλείνω,

τα δόντια μου να πλένω,να δένω τα παπούτσια μου.

Δοκίμασα την προσευχή,

όμως,καθώς προσεύχομαι,το ζώο σφίγγει δυνατότερα

και ο πόνος μεγαλώνει.

Κάποτε ονειρεύτηκα

-μπορεί να ήταν όνειρο-

πως το καβούρι ήταν η άγνοια μου του Θεού.

Όμως ποια είμαι εγώ για να πιστεύω στα όνειρα;

Ο ποιητής της άγνοιας

 ANNE SEXTON,μετάφραση Δήμητρα Σταυρίδου.Εκδόσεις PRINTA 2010

#

Κι αν στα έγκατα της γης
η κόλαση είναι μύθος












 
εντός μου είναι αληθινή





Malherbe

#

Ἐγώ δέ,ὁ ταλαίπωρος,προτιμῶμαι τὸ σκότος

 καὶ μεριμνῶ τὰ ἐν αύτῶ καὶ προστιθῶ τὸν ζόφον,

 καὶ γίνεται παχύτερος τῆ ταπεινῆ ψυχῆ μου,

ἐξ’οὗ τὰ πάθη τρέφονται καὶ ἐν ἐμοὶ ζωοῦνται

καὶ δράκοντές μοι γίνονται καὶ ἑρπετά καὶ ὂφεις

διαταράσσοντες ἀεὶ τῆς ψυχῆς μου τὰ μέλη.

Αγίου Συμεών τοῦ νέου Θεολόγου

#

Katatonia

My voice channeling

 A circuit's end
The house we lived in
Stricken with blight

Finding ways to kill the pain
(Kill the pain, kill the pain)
Let the river run wild
Dreams shattering
Aerial sound


Scrape the lacquer
Can't you see it's all tarnished?


Tried the poise
To radiate
Tried my words
To illustrate
Finding ways to end the pain
(Ways to end the pain, ways to end the pain)
Let the river run wild
Dreams shattering
Fixing to die


Scrape the lacquer
Can't you see it's all tarnished?


The levee breaking
I can't live to fight once more
The levee breaking
I can't live to fight once more


The road to the grave is straight as an arrow
I'm just staying around to sing your song, baby
The road to the grave is straight as an arrow
I'm just staying around to sing your song, baby

My voice travelling
Soaring bird above your head
The house we lived in
Ridden with disease


Scrape the lacquer
Can't you see, it's all tarnished?


The levee breaking
I can't live to fight once more
The levee breaking
I can't live to fight once more


The road to the grave is straight as an arrow
I'm just staying around to sing your song, baby
The road to the grave is straight as an arrow
I'm just staying around to sing your song, baby