#

A,ΓΙΑ ΝΑ ΠΩ

Μέσα από τη μάζα του πλήθους,όπου άνθρωπος και μόνος

βγήκε αυτό που βγήκε:η περιθωριακή μοναξιά.

Περιθώριο,δηλαδή μια λέξη-έννοια που την αποφεύγουν

θέλω να πω:καλύπτει όλους.Λοιπόν;

Λέω λοιπόν για κείνο

το περιθώριο της μέρας νύχτας που σκεπάζει

αυτά που όλοι ξέρουνε βέβαια

αλλά τα κρύβουνε

φοβισμένοι

έντρομοι από ενοχές.Μοναξιά λοιπόν.

Λοιπόν,γιατί εγώ είμαι μικρή

ακόμα,είναι οι ενοχές

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ,ΜΕ ΛΕΝΕ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

#

Στὸ χυδαίο αὐτό καρναβάλι,ἐφόρεσα ἀληθινή πορφύρα,στέμμα ἀπὸ καθαρό,ἀτόφιο χρυσάφι,ὓψωσα ἓνα σκῆπτρο πάνω ἀπό τὰ πλήθη,κι ἐπήγαινα ἀκολουθώντας τὴν ἐσωτερική μου φωνή.Ἒχανα τὴ συνείδηση τοῦ περιβάλλοντος,ἀλλά ἐπήγαινα,σὰν ὑπνοβάτης,ἀκολουθώντας τὴν ἐσωτερική μου φωνή.Οἱ παλιάτσοι ἒτρεχαν μπροστά μου ἢ ἐχόρευαν γύρω δαιμονισμένα Ἐφώναζαν,ἐχτυποῦσαν.Ἀλλά ἐγώ ἐπήγαινα βλέποντας τὰ σύννεφα καὶ ἀκολουθώντας τὴν ἐσωτερική μου φωνή.Δυσκολώτατα ἐπροχωροῦσα.Μὲ τοὺς ἀγκῶνες ἂνοιγα τόπο,ἀφήνοντας πίσω μου ράκη.Ἀποσταμένος,ματωμένος,στάθηκα κάπου.Στὸν ἣλιο ἒσπαζαν οἱ καγχασμοί τῶν ἂλλων.Κι ἢμουν γυμνός.Γέρνοντας βαθιά,σὰν τσακισμένο δέντρο,ἂκουσα γιὰ τελευταία φορά τὴν

εσωτερική μου φωνή.

Κ.Γ.ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

#

Πάνω ἀπ τὴν ἂσπρη λιμνούλα

ἒφυγαν τ’ἀγριοπούλια.

ἒνας παγωμένος ἂνεμος ἀπ’τ’ ἀστἐρια μας φυσᾶ τὸ βράδυ.

Το σπασμένο μέτωπο τῆς νύχτας

Σκύβει πάνω ἀπ’ τὰ μνήματἀ μας.

Σ’ ἀσημένια βάρκα αἰωρούμαστε κάτω ἀπό βελανιδιές.

Ὁλοένα ἀντηχοῦν οἱ ἂσπροι τοῖχοι τῆς πόλης.

Κάτω ἀπό τὰ τόξα ἀγκαθιῶν

Σκαρφαλώνουμε,ὦ ἀδερφέ,τυφλοί ὡροδεῖκτες πρός τὰ

   μεσάνυχτα. 

GEORG TRAKL