#

Πάνω ἀπ τὴν ἂσπρη λιμνούλα

ἒφυγαν τ’ἀγριοπούλια.

ἒνας παγωμένος ἂνεμος ἀπ’τ’ ἀστἐρια μας φυσᾶ τὸ βράδυ.

Το σπασμένο μέτωπο τῆς νύχτας

Σκύβει πάνω ἀπ’ τὰ μνήματἀ μας.

Σ’ ἀσημένια βάρκα αἰωρούμαστε κάτω ἀπό βελανιδιές.

Ὁλοένα ἀντηχοῦν οἱ ἂσπροι τοῖχοι τῆς πόλης.

Κάτω ἀπό τὰ τόξα ἀγκαθιῶν

Σκαρφαλώνουμε,ὦ ἀδερφέ,τυφλοί ὡροδεῖκτες πρός τὰ

   μεσάνυχτα. 

GEORG TRAKL

#

Εγώ είμαι ο βασιλιάς Ανήλιαγος.

Εξόρισα τον ήλιο απ’το βασίλειό μου,

για να φωτίζει τους ανθρώπους μονάχα η δική σου ομορφιά.

Εξόρισα τ’αστέρια μακριά

και κράτησα μονάχα τα μάτια σου,δέσποινα των γκρεμών,

οδηγούς στ’αλλόκοτο βύθισμά μου

ΤΑΣΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

#

Δυὸ μάτια.Πράσινο τὂνα,σμαράγδι.

Τ’ἂλλο κόκκινο,ρουμπίνι.

Τὰ λένε πλευρικά.Φῶτα γραμμῆς.

Εἶναι μάτια.

Τὰ καράβια δὲν τὰ πᾶμε.

Μᾶς πᾶνε.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ,ΒΑΡΔΙΑ