#

 Καθως βασίλευε ένας  ήλιος μεγαλόπρεπος,η Ίούλιος Καίσαρ έφυγε πάνω στα χαοτικά νερά,γυμνή,εξόν από τα μαλλιά της που ακόμη άχνιζαν από το αίμα,γυμνή από μέλλον στο καβούκι της.Με τις ζάρες της σάρκας της άδειες από παράσιτα,να χωρίζεται από την κυματιστή κοιλιά του Θεού με μερικές σανίδες.Κι ο Θεός ,υγρός από την αποσύνθεση του κόσμου,στραγγαλισμένος απ'τον ασταμάτητο λόξυγγα των ετοιμοθάνατων,ανατίναζε τα τελευταία βουνά με τα παραστρατημένα δάχτυλά του.

Ξαπλωμένη ανάσκελα,μουσκεμένη ίσαμε το κόκαλο απ'αυτούς τους μακρουλούς και σπαραχτικούς πίδακες που έρχονται κατευθείαν από την άκρη της ραχοκοκαλιάς,με τα πόδια διάπλατα ανοιχτά,ούρλιαζε,πίδακα τον πίδακα,τον οργασμό της στη νύχτα.

Και ακριβώς πριν την τελική αποσύνθεση,όταν έπεσε το τελευταίο φλούδι της κοιλιάς της,τα μυρμύγγια βγήκαν απ'τα κύματα της πληγής της και σκορπίσανε πάνω στη σχεδία.

Joyce Mansour-Η ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡ

Απόδοση:Έκτωρ Κακναβάτος

#

 

 

 

 

 

 your roar of love
slayed my despair
it ripped me from my path
that led me to nowhere
you shook me from my sleep
that willed me to die
a final goodbye
all we love we leave behind
i'm so sorry
that i missed your lives
while i was on the road
learning to survive
you deserved so much more
than i could ever provide
thank you for loving me
and bringing light to my eyes
 

all we love we leave behind
nothing in this world
could ever compare
to the hole in my heart
and the weight in the air
when you took to the sky
and i lost you to time
a final goodbye
all we love we leave behind
i'm so sorry
that i missed your lives
while i was on the road
learning to survive
you deserved so much more
than i could provide
thank you for loving me
and bringing light to my eyes
all we love we leave behind
you deserved so much more
than i could provide
thank you for loving me
and bringing light to my eyes
all we love we leave behind

#

 Βουλιάζουμε ολοένα 

Δείχνει ο φόβος ανίκητο μένος

Είμαι ο φόβος μου

Έχω περιθάλψει το σώμα καλά 

Με το παραπάνω έχω πληρώσει

Σβήνοντας χρώματα ,

 καίγοντας τις κλωστές του φωτός

 Συναντώ τον αντικειμενικό χρόνο

 μέσα στον βασανισμό του προσώπου

 

#

                     δρακος  εικόνας Αγίου Γεωργίου 

 Είμαστε σκληροί 

Είμαστε οι άνθρωποι

Έχουμε μακρύνει απ'τον Χριστό

Θάβουμε βαθιά τις μνήμες

αποτεφρωνοντας 

εν ανάγκη 

το σώμα

 νεκρό  είναι να το πετάς στην λήθη

#

#

 

#

 έρεβος

#

New Orleans
 

#

                                                         Βλάβη 

#

 

#

 Σκιές των δέντρων

πάνω στο λόφο

είμαστε

#

 

Εἷμαι ἓνας ἂνθρωπος πολλῶν χωρισμῶν ποῦ θά πεῖ

 ἀγαπήθηκα

 

Εἷμαι ἒνας ἂνθρωπος πολλῶν προσευχῶν πού θα΄πεῖ

  κατάμονος ἒζησα

 χρόνια

 

Ἀκούω νά περνοῦν ἒξω ἀπ’τό δάσος φορτηγά

  ἀναρωτιέμαι πῶς ἂντεξα

νά μέ πατᾶτε.

 

Σβῆσε τό φῶς

 καί μή φοβάσαι.

  Ἓνας ἂνθρωπος

 εἷμαι  

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΓΓΕΛΗΣ,Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου-ΠΟΛΙΣ,2022

#

 Φύλακες του κάστρου

Κοράκια 

#

 σημάδια από φτερούγες

#

 

 Κοιταχτήκαμε

 

Καθρέφτες  και γυαλιά

ἀναλαμπές καί δάκρυα

Ἡ μέρα ἀκίνητη

Γαλήνη

στά δέντρα στή θάλασσα

Κανένας δέν ξέρει

γιατί ὑπάρχουμε

ΝΙΚΟΣᾹΛΕΞΗΣ ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ

#

 

#

 Νύχτα

#

 Άγνοια της πραγματικότητας

Ψευδαίσθηση

 οπτική αυταπάτη

 παραίσθηση 

ψευδαίσθηση

 οφθαλμαπάτη

 οπτασία 

όραμα 

ονειρική ψευδαίσθηση 

φάσμα 

σκιά 

αεροβασια 

φαντασιοκοπια 

χίμαιρα 

ουτοπία 

από ΑΝΤΙΛΕΞΙΚΟΝ ΘΕΟΛ.ΒΟΣΤΑΝΤΖΟΓΛΟΥ

 Μηχανικός στη μηχανή
και ναύτης στο τιμόνι
κι ο θερμαστής στο στόκολο
μ’ έξι φωτιές μαλώνει.

Αγάντα θερμαστάκι μου,
και ρίχνε τις φτυαριές σου
μέσα στο καζανάκι σου
να φτιάξουν οι φωτιές σου.

Κάργα ρασκέτα, ωχ, και λοστό
το Μπέι να περάσω
και μες του Κάρντιφ τα νερά
εκεί να πάω ν’ αράξω.

Μα η φωτιά είναι φωτιά,
μα η φωτιά είναι λαύρα
κι η θάλασσα μου τα `κανε
τα σωθικά μου μαύρα.

 

 Ο θερμαστής – 1934     
Γιώργος Μπάτης

 

 

 

#

 

Αποφασίζοντας κανείς να ζήσει υφίσταται τα πάνδεινα,ναι,τα πάνδεινα υφίσταται έτσι κι αποφασίσει να ζήσει,δεν έχει άλλο τρόπο να παρατείνει τη ζωή του παρά υφιστάμενος το εξευτελισμό του χρόνου,του γεμάτου χρόνου και του αδειανού χρόνου.Έτσι και κάποιος αποφασίσει σοβαρά να ζήσει,θα υποστεί την επέλαση του χρόνου και των ανθρώπων,ναι,οι άνθρωποι,οι άλλοι ζωντανοί άνθρωποι επελαύνουν κι αυτοί εναντίον σου εφόσον αποφασίσεις ότι θα ζήσεις,ότι παρ’όλα αυτά θα ζήσεις,παρ’όλα όποια αυτά.Ναι,όταν οι άνθρωποι λένε ότι αυτός μακροημέρευσε,εννοούν ότι υπέστη τα πάνδεινα,ότι υπέστη την άγρια επέλαση των παλαιοτέρων και των νεωτέρων,την επέλαση των εχθρών,οι φίλοι σε αποδυναμώνουν εξίσου με τους εχθρούν,ναι,οι φίλοι με το απτόητο ενδιαφέρον και τις συμβουλές τους,ναι,οι φίλοι με το διαρκές ενδιαφέρον κα την έγνοια τους δεν είναι αστείο πράμα,καθόλου αστείο δεν είναι.Οι φίλοι μπορούν να σε ρίξουν κάτω και να σε εξουθενώσουν με τα παρήγορα απανωτά λόγια τους,τα βάλσαμα παρηγορίας των φίλων και το κουράγιο που επιμένουν να σου δώσουν και εννοούν να το πάρεις,σε κουρελιάζουν εκεί που ενδιαφέρονται για σένα,ε,ναι,εκτός κι αν είσαι γαϊδούρι,δεν είναι καθόλου αστείο να αποφασίσεις ότι θα ζήσεις παρ’όλες τις λοιδορίες της ζωής,ε,ναι,ναι,η ζωή η ίδια κυρίως σε λοιδορεί και σε κονιορτοποιεί,η ζωή η ίδια σε εξαντλεί και σε καταβάλλει,η ζωή η ίδια με την ανυπόφορη γλυκερή φλυαρία της σου εκμηδενίζει τις δυνάμεις και σε καταρρακώνει,ο θάνατος περιμένει ατάραχος

    ναι πρέπει να καταντήσεις ερείπιο αν θέλεις να ζήσεις

 

ναι,ο άνθρωπος πρέπει να υποστεί όλους τους εξευτελισμούς και τους χλευασμούς ζωής τε και ανθρώπων για να ζήσει   παραπάνω.       

   ΜΑΡΊΑ ΛΑΪΝΆ